सर्जन मिस्टर_हॅमिल्टन,
एक केप टाउनचा अशिक्षित माणूस जो एकही इंग्रजी शब्द वाचू किंवा लिहू शकत नव्हता,
ज्याने आयुष्यात कधी #शाळेचा चेहरा पाहिला नव्हता …
त्याला #मानद मास्टर ऑफ मेडिसिन देऊन सन्मानित करण्यात आले.
केप टाऊन मेडिकल युनिव्हर्सिटी जगात पहिल्या क्रमांकावर आहे.
असे म्हटले जाते की #जगातील पहिले बायपास ऑपरेशन या विद्यापीठात झाले.
2003 मध्ये,
एका सकाळी जगप्रसिद्ध सर्जन प्राध्यापक डेव्हिड डेंट यांनी विद्यापीठाच्या सभागृहात घोषणा केली:
“आज आम्ही सर्वात जास्त शस्त्रक्रिया करणाऱ्या माणसाला वैद्यकशास्त्रातील मानद पदवी देत आहोत.”
या घोषणेने प्राध्यापकाने “हॅमिल्टन” गायले आणि संपूर्ण सभागृह उभे राहिले.
हॅमिल्टन सर्वांना शुभेच्छा …
या विद्यापीठाच्या इतिहासातील हे सर्वात मोठे स्वागत होते.
हॅमिल्टनचा जन्म केपटाऊनमधील दुर्गम गावात सनीतानी येथे झाला.
त्याचे आईवडील मेंढपाळ होते.
लहानपणी त्यांनी शेळीचे कातडे घातले आणि दिवसभर अनवाणी डोंगरांवर फिरले.
वडील आजारी पडल्यानंतर हॅमिल्टन केपटाऊनला आले.
त्यावेळी विद्यापीठाचे बांधकाम चालू होते.
तो विद्यापीठात मजूर म्हणून रुजू झाला.
त्याने तेथे अनेक वर्षे काम केले.
दिवसभराच्या कामानंतर तो जे काही पैसे घरी मिळेल ते पाठवायचा आणि तो स्वत: खाली संकुचित होऊन मोकळ्या मैदानात झोपायचा.
त्यानंतर त्याला टेनिस कोर्टचे मैदान देखभाल कामगार म्हणून नियुक्त करण्यात आले.
हे काम करता करता तीन वर्षे निघून गेली.
मग ,
त्याच्या आयुष्याला एक विचित्र वळण लागले आणि तो वैद्यकीय शास्त्रातील अशा टप्प्यावर पोहचला ज्याला अजून कोणी पोहोचले नव्हते.
ती सोनेरी सकाळ होती .
प्रोफेसर रॉबर्ट जॉयस जिराफांवर संशोधन करत होते.
त्याने ऑपरेटिंग टेबलवर बेशुद्ध जिराफ ठेवला .
पण,
ऑपरेशन सुरू होताच जिराफने डोके हलवले.
जिराफची मान घट्ट पकडण्यासाठी त्यांना एका बळकट माणसाची गरज होती.
प्राध्यापक ‘हॅमिल्टन’ लॉनवर काम करत थिएटरमधून बाहेर आले.
तो एक मजबूत निरोगी तरुण आहे हे पाहून प्राध्यापकाने त्याला बोलावले आणि जिराफ पकडण्याचे आदेश दिले.
ऑपरेशन आठ तास चालले.
ऑपरेशन दरम्यान, डॉक्टरांनी चहा आणि कॉफीचा ब्रेक घेतला.
तर
“हॅमिल्टन” जिराफची मान पकडून उभा होता.
ऑपरेशन संपल्यावर हॅमिल्टन शांतपणे निघून गेला.
दुसऱ्या दिवशी प्राध्यापकाने पुन्हा हॅमिल्टनला बोलावले.
तो आला आणि जिराफची मान पकडून उभा राहिला.
त्यानंतर ती तिची रोजची दिनचर्या बनली.
हॅमिल्टनने अनेक महिने दुप्पट काम केले आणि कधीही जास्त पैसे मागितले नाहीत आणि तक्रार केली नाही.
प्राध्यापक रॉबर्ट जॉयस त्याच्या चिकाटी आणि प्रामाणिकपणामुळे प्रभावित झाले आणि हॅमिल्टनला टेनिस कोर्टमधून ‘ लॅब असिस्टंट ‘ म्हणून बढती मिळाली.
आता त्याने विद्यापीठाच्या ऑपरेटिंग थिएटरमध्ये शल्यचिकित्सकांना मदत करण्यास सुरुवात केली.
ही प्रक्रिया वर्षानुवर्षे चालू राहिली.
1958 मध्ये त्यांच्या आयुष्यात आणखी एक वळण आले.
या वर्षी डॉ.ख्रिश्चन बर्नार्ड विद्यापीठात आले आणि हृदय प्रत्यारोपणाचे ऑपरेशन सुरू केले.
हॅमिल्टन त्यांचे सहाय्यक बनले,
या ऑपरेशन दरम्यान सहाय्यक ते अतिरिक्त सर्जनकडे गेले.
आता डॉक्टर ऑपरेशन करायचे आणि ऑपरेशननंतर हॅमिल्टनला शिवणकामाचे काम देण्यात आले.
त्याने उत्तम टाके केले.
त्याची बोटे स्वच्छ आणि तीक्ष्ण होती.
तो दिवसाला पन्नास लोकांना शिलाई करायचा.
ऑपरेटिंग थिएटरमध्ये काम करत असताना त्याला शल्य चिकित्सकांपेक्षा मानवी शरीर अधिक समजले,
म्हणून
वरिष्ठ डॉक्टरांनी त्याला शिकवण्याची जबाबदारी सोपवली.
त्यांनी आता कनिष्ठ डॉक्टरांना शस्त्रक्रियेचे तंत्र शिकवायला सुरुवात केली.
तो हळूहळू विद्यापीठातील सर्वात महत्वाचा व्यक्ती बनला.
ते वैद्यकीय शास्त्राच्या अटींपासून अपरिचित होते परंतु सर्वात कुशल सर्जन असल्याचे सिद्ध झाले.
त्यांच्या आयुष्यातील तिसरा टर्निंग पॉईंट 1970 साली आला,
जेव्हा या वर्षी यकृतावर संशोधन सुरू झाले आणि त्यांनी शस्त्रक्रियेदरम्यान यकृताची धमनी ओळखली ज्यामुळे यकृत प्रत्यारोपण सुलभ झाले.
त्याच्या निरीक्षणांनी वैद्यकीय विज्ञानातील महान मनांना आश्चर्यचकित केले.
आज जेव्हा जगाच्या कोणत्याही कोपऱ्यात एखाद्या व्यक्तीचे यकृताचे ऑपरेशन होते आणि रुग्ण त्याचे डोळे उघडतो,
नव्या आशेने पुन्हा जिवंत होतो,
तेव्हा या यशस्वी ऑपरेशनचे श्रेय थेट “हॅमिल्टन” ला जाते.
हॅमिल्टनने प्रामाणिकपणा आणि चिकाटीने हे स्थान मिळवले.
ते केप टाऊन विद्यापीठाशी 50 वर्षे संबंधित होते.
त्या 50 वर्षात त्याने कधी सुट्टी घेतली नाही.
.
तो रात्री तीन वाजता घरातून निघायचा,
विद्यापीठाकडे 14 मैल चालत जायचा आणि अगदी ठीक सहा वाजता ऑपरेशन थिएटरमध्ये प्रवेश करायचा.
लोक त्यांची घड्याळे त्यांच्या वेळेनुसार दुरुस्त करत असत.
त्याला हा सन्मान मिळाला जो वैद्यकीय शास्त्रात कोणालाही मिळाला नाही.
वैद्यकीय इतिहासाचे ते पहिले निरक्षर शिक्षक होते.
आपल्या आयुष्यात 30,000 शल्यचिकित्सकांना प्रशिक्षण देणारे ते पहिले निरक्षर सर्जन होते.
2005 मध्ये त्यांचे निधन झाले आणि त्यांना विद्यापीठात पुरण्यात आले.
यानंतर,
पदवी मिळाल्यानंतर त्याच्या थडग्याला भेट देणे,
छायाचित्र काढणे आणि नंतर त्यांच्या सेवेच्या कामावर जाणे विद्यापीठाने शल्य चिकित्सकांना अनिवार्य केले.
🎯 “तुम्हाला माहित आहे की त्याला हे पद कसे मिळाले?”
“फक्त ‘हो’ .”
ज्या दिवशी त्याला जिराफची मान पकडण्यासाठी ऑपरेटिंग थिएटरमध्ये बोलावण्यात आले होते,
जर ,
त्याने त्या दिवशी नकार दिला असता,
जर तो म्हणाला असता, ‘मी मैदान देखभाल कामगार आहे, माझे काम जिराफची मान पकडणे नाही’,
तर … विचार करा!
तेथे फक्त एक “होय” आणि अतिरिक्त आठ तासांची मेहनत होती,
ज्यामुळे त्याच्यासाठी यशाची दारे उघडली गेली आणि तो सर्जन झाला.
❗ “जेव्हा आपल्याकडे काम शोधावे लागते तेव्हा आपल्या पैकी बरेच जण आपले संपूर्ण आयुष्य नोकरीच्या शोधात घालवतात”
जगातील प्रत्येक नोकरीचा एक निकष आहे आणि नोकऱ्या फक्त त्या लोकांसाठी उपलब्ध आहेत जे निकष पूर्ण करतात तर जर आपल्याला काम करायचे असेल तर आपण काही मिनिटांत जगातील कोणतेही काम सुरू करू शकतो आणि कोणतीही शक्ती देखील आपल्याला रोखणार नाही.
हॅमिल्टनला हे रहस्य सापडले होते,
त्याने नोकरीऐवजी काम करण्याला महत्त्व दिले.
अशा प्रकारे त्याने वैद्यकीय विज्ञानाचा इतिहास बदलला .
कल्पना करा ,
जर त्याने सर्जनच्या नोकरीसाठी अर्ज केला तर तो सर्जन बनू शकेल का?
- कधीही नाही.
पण ,
त्याने जिराफची मान पकडली आणि सर्जन झाला.
बेरोजगार लोक अपयशी ठरतात कारण आम्ही फक्त नोकरी शोधतो, नोकऱ्या नाही.
ज्या दिवशी आपण “हॅमिल्टन” प्रमाणे काम करायला सुरुवात करू, आपण यशस्वी आणि महान मानव बनू.
धन्वंतरीना समर्पित…
![](http://linkmarathi.com/wp-content/uploads/2021/09/WhatsApp-Image-2021-09-14-at-5.30.29-PM.jpeg)
मुख्यसंपादक